چ دیر برگشتی…
و ما برده هایی هستیم در نظامی جدید که زندگی و عشق و خوشی و معنارا در کار برای بیشترِ بیمعنی از دست داده ایم
فرق ما با برده های قدیم اینه که فکر میکنیم که بردگی داشتن قل و زنجیره !
و آیا برده های قدیم به اندازه ما کار میکردند؟ و انقدر استرس و اضطراب داشتن؟!
تهش میخوایم به خوب زیستن برسیم
خوب زیستن مگه جز روابط خوب داشتن
احساسات عمیق تجربه کردن
رشد استعداد های فردی
سلامت جسم و روان
کنار کسایی که دوستشون داریم
هست؟!
وقتی کار نمیگذاره در کنار خودمون و عزیزانمون باشیم این چه خوب زیستنی هست؟!
یوقت تو زیر خط فقری اره باید تلاشتو بکنی حداقلی رو فراهم کنی
اما وقتی من ملزومات و حداقل هارو دارم چه کاریه بخوام همچنان خودمو پاره کنم برای بیشتری که سرمایه داری برام تدارک دید؟!
که جی دی پی بالا ببرم؟
که نیروی خدماتی دولت بشم؟!
برچسب:
نویسنده: نوید اسدی